Joan

Ahalik eta zarata gutxien eginda ohetik altzatu nintzen mantso-mantso.

Nire gorputzean bilduta zegoen izara ezin izan nuen askatu eta nirekin batera eraman nuen gelatik zehar.

Zu ohearen epeletan gelditu zinen oraindik. Buruz behera erabat biluzik ohean. Ziurrenik gauean egindako jolasekin disfrutatzen ariko zinen oraindik ametsetan.

Pausoz-pauso aterantza hurbildu nintzen, pausoz-pauso izara galtzen joan nintzen eta ni neu ere egunsentiaren argitan biluzik gelditu nintzen.

Ezin nintzen baina horrela gelditu. Ohearen ertzera hurbildu eta makurtu nintzen. Nire burua zuregana hurbildu nuen eta ezpainetan inoiz eman dizuten muxurik leunena eta eztiena eman nizun.

Atera joan nintzen. Atea itxi nuen. Betirako joan nintzen atea itxi nuenean.

(Eta ez naiz gehiago itzuliko)